Nadat ik al een aantal jaar op de wachtlijst van een woningcorporatie had gestaan, werd ik vier maanden geleden blij verrast. Er was een klein appartement vrijgekomen, waar mijn en vriend en ik mochten gaan kijken. Onze woonwensen hadden we al behoorlijk aangepast omdat we ons realiseerden dat het anders nooit zou lukken om een woning te vinden. De studio die was vrijgekomen voldeed eigenlijk wel aan al onze eisen en binnen twee dagen hadden we besloten ervoor te gaan!

De knusse studio

We waren enorm blij met ons eerste eigen woonplekje en staken de handen flink uit de mouwen. Ook onze vrienden werden natuurlijk opgetrommeld. Behang, verf, een mooie vloer, we bleven maar naar de bouwmarkt rijden. De badkamer en het toilet lieten we voor nu maar zo, omdat die investeringen voor ons nog niet haalbaar waren. Ondertussen waren we vaste klant geworden bij de pizzeria en het Chinese restaurant om de hoek, maar het resultaat was het zeker waard. Na drie weken konden we gaan verhuizen en om het compleet te maken namen we een kitten in huis. Ons gezinnetje was voor nu even compleet. En dat “even” duurde niet lang, want voor we het wisten was er een baby op komst. Een dubbel gevoel, want we wisten gelijk dat we niet in ons knusse studiootje konden blijven wonen.

Groot nieuws

Van de één op de andere dag deden we dus wederom niets anders dan bellen met verschillende makelaars. Al snel bleek dat we zonder hulp geen hypotheek konden afsluiten. Onze banen waren niet toereikend genoeg. Mijn baantje in de horeca was altijd erg gezellig, maar ook flink onderbetaald. Daar moesten we het dus ook niet van hebben. Nadat mijn vriend tijdens een familieweekend aan de hele familie over de zwangerschap vertelde, werd het doodstil. Niemand zei wat, totdat oma opsprong en ons omhelsde en feliciteerde. Helaas bleef het daar ook wel bij en werd het een grote teleurstelling. Ik dacht toch zeker te weten dat ze het leuk zouden vinden, maar misschien waren ze nog een beetje in shock. Wij nu helaas ook.

De volgende ochtend ging al vroeg de telefoon, het was oma. Ze vroeg of we bij haar wilden eten om iets te bespreken. Oma wist van onze financiële situatie en wilde ons gaan helpen. Een deel van de erfenis zou ze aan ons schenken! Wij konden het niet geloven en zijn gelijk weer de huizenmarkt gaan verkennen. Zo zijn we aan ons huidige huis gekomen. Hier hoefden we ook alleen nog maar de badkamer op te knappen. We waren weer een aantal ritjes naar de bouwmarkt verder en kozen voor het allerlaatste onderdeel: een heerlijke regendouche. Ons huis en gezin was dan eindelijk compleet!